با هزار و یک ترفند شاخه گل مصنوعی را در میان گلهای

شاداب گلدانت پنهان کردم و در دفتر خاطراتت نوشتم

((تو را دوست دارم

     خواهم داشت

    تا زمانی که آخرین گل پژمرده شود))

هر وقت خواستی بدونی کسی دوستت داره تو چشاش نگاه کن تا عشقو تو چشاش

ببینی اگه نگات کرد عاشقته اگه خجالت کشید برات میمیره اگه سرشو انداخت پائین

و یه لحظه رفت تو فکرتو میمیره اگه سرشو انداخت پائین و خندید و

حرفو عوض کرد بدون که دوستت نداره....

انسان بودن یعنی این که وقتی با کسی مشتاقانه کوهی را بالا رفتی اما

در قله احساس کردی که ازش بی نیاز شدی یادت باشه که اون پایین

..

چشمان من به دیده او خیره مانده بود

جوشید یاد عشق کهن در نگاه ما

آه از آن صفای خدایی زبان دل

اشکی از آن نگاه نخستین گواه ما

ناگاه عشق مرده سر از سینه برکشید

آویخت همچو طفل یتیمی به دامنم

آن گاه سر به دامن آن سنگدل گذاشت

آهی کشید از حسرت که این منم

باز آن لهیب شوق و همان شور و التهاب

باز آن سرود مهر و محبت ولی چه سود

ما هر کدام رفته به دنبال سرنوشت

من دیگر آن نبودم و او دیگر آن نبود!